«Σταμάτα να κλαις», «Δεν υπάρχει λόγος να φοβάσαι», «Μη μου μιλάς με αυτόν τον τόνο». Ποιος γονιός δεν έχει πει κάποια στιγμή κάτι παρόμοιο; Συνήθως μάλιστα το λέμε προσπαθώντας να ηρεμήσουμε το παιδί, να σταματήσουμε μια ανεπιθύμητη συμπεριφορά ή απλώς επειδή κι εμείς έχουμε φτάσει στα όριά μας. Υπάρχει όμως μια σημαντική διάκριση: άλλο να βάζουμε όρια στη συμπεριφορά ενός παιδιού και άλλο, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, να του περνάμε το μήνυμα ότι δεν θα έπρεπε να αισθάνεται αυτό που αισθάνεται. Τα παιδιά βιώνουν έντονα συναισθήματα, χωρίς να έχουν ακόμη αναπτύξει πλήρως τις δεξιότητες που χρειάζονται για να τα διαχειρίζονται. Γι’ αυτό, πριν από το «πώς πρέπει να φερθείς», πολλές φορές χρειάζεται να προηγηθεί το «καταλαβαίνω πώς αισθάνεσαι».