Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Μπέργκεν εντοπίζει συσχέτιση ανάμεσα στον θηλασμό έως τους 6 μήνες και σε χαμηλότερη πιθανότητα εμφάνισης συμπτωμάτων ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής/Υπερκινητικότητας) στην παιδική ηλικία. Σύμφωνα με τα ευρήματα, τα παιδιά που θήλασαν μέχρι περίπου τους έξι μήνες εμφάνισαν μειωμένο κίνδυνο συμπτωμάτων που σχετίζονται με ΔΕΠΥ από την ηλικία των 3 έως τα 8 έτη.
- Συζητήστε με παιδίατρο ή μαία για πρακτική υποστήριξη στον θηλασμό (τεχνική, συχνότητα, δυσκολίες).
- Αν ο θηλασμός δεν είναι εφικτός, ζητήστε καθοδήγηση για κατάλληλη σίτιση και παρακολούθηση ανάπτυξης.
- Παρατηρήστε σταθερά μοτίβα δυσκολιών προσοχής ή υπερκινητικότητας και μιλήστε νωρίς με ειδικό, αν σας προβληματίζουν.
Γιατί η ηλικία 3–8 ετών είναι κρίσιμη για την αναγνώριση συμπτωμάτων
Από τα 3 έως τα 8 χρόνια, οι απαιτήσεις αυξάνονται: το παιδί καλείται να παρακολουθεί οδηγίες, να περιμένει τη σειρά του, να οργανώνει απλές εργασίες και να προσαρμόζεται σε κανόνες στην προσχολική δομή ή στο σχολείο. Σε αυτό το πλαίσιο, συμπτώματα όπως δυσκολία συγκέντρωσης, παρορμητικότητα ή έντονη κινητικότητα γίνονται πιο εμφανή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ζωηρό παιδί έχει ΔΕΠΥ. Η διάγνωση απαιτεί αξιολόγηση από ειδικούς και κριτήρια που αφορούν διάρκεια, ένταση και επίδραση στη λειτουργικότητα. Η μελέτη, όπως παρουσιάζεται, εστιάζει σε συμπτώματα/δείκτες κινδύνου μέσα σε αυτό το ηλικιακό φάσμα.
Τι να κρατήσουμε και ποια είναι τα επόμενα βήματα στην έρευνα
Η μελέτη του Πανεπιστημίου του Μπέργκεν υποστηρίζει ότι ο θηλασμός έως 6 μήνες σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο συμπτωμάτων ΔΕΠΥ μεταξύ 3 και 8 ετών. Πρόκειται για ένα εύρημα που μπορεί να είναι χρήσιμο στη δημόσια υγεία, κυρίως ως επιχείρημα υπέρ της ενίσχυσης δομών στήριξης των νέων γονέων.
Για να διευκρινιστεί καλύτερα η σχέση, η επιστημονική κοινότητα συνήθως στρέφεται σε πρόσθετες μελέτες που διερευνούν πιθανούς συγχυτικούς παράγοντες, διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα και μηχανισμούς που θα εξηγούσαν το «πώς» και «γιατί». Μέχρι τότε, το πιο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι ο θηλασμός μπορεί να αποτελεί έναν προστατευτικό παράγοντα, χωρίς να είναι ο μόνος.
