Προσπαθείς να μιλήσεις αλλά μιλάς τη στιγμή που το παιδί είναι ήδη σε ένταση και εννοείται δεν ακούει.
Όχι επειδή δεν θέλει, αλλά επειδή απλά δεν μπορεί.
Όταν το νευρικό σύστημα είναι «στα κόκκινα», οι λέξεις χάνονται. Αυτό που περνάει είναι μόνο το συναίσθημα.
Πότε, όμως, κατά βάθος χαίρεσαι, όταν δεν σε ακούει το παιδί; Και τι να κάνεις να το διαχειριστείς ψύχραιμα και χωρίς φωνές; Ο ψυχολόγος Ιωάννης Γλωσσόπουλος έχει τις απαντήσεις.
Έχει άποψη
Όταν δεν σε ακούει, δεν σημαίνει πάντα, ότι σε αψηφά. Σημαίνει, ότι το μυαλό του δουλεύει, ψάχνει, συγκρίνει, διαφωνεί. Αυτό δηλαδή που θέλεις: το παιδί που σκέφτεται, όχι το παιδί που εκτελεί.
Τι κάνεις: «Σε ακούω, πες μου τι σκέφτεσαι»
Νιώθει ασφάλεια μαζί σου
Τα παιδιά «δεν ακούνε» περισσότερο τους ανθρώπους που αγαπούν και εμπιστεύονται. Είναι παράδοξο, αλλά αληθινό.
Τι κάνεις: Παίρνεις ανάσα. «Καταλαβαίνω, ότι δυσκολεύεσαι. Είμαι εδώ»
Αναπτύσσει αυτονομία
Το «όχι» του δεν είναι εναντίον σου. Είναι υπέρ του εαυτού του. Χτίζει όρια ανεξαρτησία, χαρακτήρα.
Τι κάνεις: Δίνεις επιλογές: «Θες να το κάνουμε τώρα ή σε πέντε λεπτά;»
Γιατί δεν έχει μάθει να καταπίνει αυτό που νιώθει
Όταν είναι υπερφορτωμένο, δεν παριστάνει, ότι είναι καλά. Και αυτό (όσο δύσκολο κι αν είναι) αποτελεί σημάδι υγείας.
Τι κάνεις: Μειώνεις ερεθίσματα. Ακούμπα στον ώμο του, μίλα του χαμηλά
Είναι απλά παιδί
Και αυτό σημαίνει, ότι μαθαίνει ακόμα πώς να ακούει, να συνεργάζεται, να διαχειρίζεται συναισθήματα. Δεν γεννήθηκε έτοιμο. Κι ούτε χρειάζεται να είναι.
Τι κάνεις: Δείχνεις τον δρόμο, δεν τον επιβάλλεις.
Πηγή: kidnest.gr