Οι νέοι της Gen Z συχνά νιώθουν ότι παλεύουν μόνοι τους με τις δυσκολίες της ζωής. Αυτό που έχουν περισσότερο ανάγκη να ακούσουν από τους μεγαλύτερους, όμως, δεν είναι κριτική ή συγκρίσεις με το παρελθόν, αλλά κατανόηση και ειλικρίνεια.
Σύμφωνα με αναπτυξιακή ψυχολόγο του Harvard University, γύρω από τη συγκεκριμένη γενιά έχουν δημιουργηθεί πολλά στερεότυπα. Συχνά λέγεται ότι οι νέοι σήμερα είναι πιο αγχωμένοι, πιο ευάλωτοι ή πιο «καλομαθημένοι» από τις προηγούμενες γενιές. Πράγματι, αρκετές έρευνες δείχνουν ότι αντιμετωπίζουν περισσότερες δυσκολίες στην ψυχική υγεία και μεγαλύτερη αβεβαιότητα στην αγορά εργασίας. Ωστόσο, η εικόνα δεν είναι τόσο απλή όσο φαίνεται.
Όταν το παρελθόν φαίνεται πιο εύκολο απ’ ό,τι ήταν
Σε μια ενδιαφέρουσα έρευνα, η ψυχολόγος μαζί με τη συνεργάτιδά της Nancy Hill μελέτησαν συνεντεύξεις φοιτητών από την τάξη του 1975. Πολλά χρόνια αργότερα επανήλθαν στους ίδιους ανθρώπους, που πλέον βρίσκονταν στην έβδομη δεκαετία της ζωής τους.
Οι περισσότεροι θυμόντουσαν τα νεανικά τους χρόνια σαν μια περίοδο γεμάτη αυτοπεποίθηση και σιγουριά. Μιλούσαν για το πόσο ξεκάθαροι ένιωθαν για τις επιλογές τους και για το πώς αντιμετώπιζαν τα εμπόδια.
Όταν όμως οι ερευνητές άκουσαν τις παλιές ηχογραφήσεις της εποχής, ανακάλυψαν κάτι εντυπωσιακό: τότε οι ίδιοι άνθρωποι ένιωθαν εξίσου μπερδεμένοι, ανασφαλείς και μόνοι όσο πολλοί νέοι σήμερα.
Η εξήγηση βρίσκεται σε ένα γνωστό ψυχολογικό φαινόμενο που ονομάζεται Peak-End Rule. Οι άνθρωποι τείνουν να θυμούνται κυρίως τις πιο έντονες στιγμές μιας εμπειρίας και το τέλος της, ενώ το δύσκολο και μπερδεμένο «ενδιάμεσο» συχνά ξεθωριάζει από τη μνήμη.
Κι όμως, αυτό ακριβώς το κομμάτι είναι που χρειάζονται περισσότερο να ακούσουν οι νέοι.
Πώς μπορούν οι μεγάλοι να στηρίξουν καλύτερα τους νέους
Οι ειδικοί τονίζουν ότι υπάρχει ένας πιο ουσιαστικός τρόπος να βοηθήσουμε τους νέους όταν συζητάμε μαζί τους. Προτείνουν τέσσερα απλά αλλά σημαντικά βήματα.
1. Αποφύγετε τη λογική «τα παιδιά σήμερα…»
Είναι εύκολο να πει κανείς: «Γιατί δεν το βρίσκουν μόνοι τους; Εγώ τα κατάφερα». Όμως αξίζει να θυμηθούμε πώς νιώθαμε όταν συναντήσαμε το πρώτο μεγάλο εμπόδιο. Η πρώτη αποτυχία, ο πρώτος χωρισμός ή μια απόρριψη μοιάζουν πολύ πιο βαριά όταν δεν έχουμε ακόμη εμπειρίες για να τα βάλουμε σε ένα ευρύτερο πλαίσιο. Αν ανακαλέσουμε αυτά τα συναισθήματα, μπορούμε να προσεγγίσουμε τους νέους με κατανόηση αντί για κριτική.
2. Ακούστε περισσότερο και μιλήστε λιγότερο
Πριν δώσουμε συμβουλές, είναι σημαντικό να κάνουμε ερωτήσεις. Για παράδειγμα: «Τι είναι αυτό που σε αγχώνει περισσότερο;». Με αυτόν τον τρόπο βοηθάμε τον νέο άνθρωπο να αναγνωρίσει τα συναισθήματά του, είτε πρόκειται για ντροπή μετά από μια αποτυχία, φόβο για το μέλλον ή απογοήτευση επειδή κάτι δεν πήγε όπως το είχε φανταστεί. Κάθε συναίσθημα χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση και συχνά το πιο σημαντικό είναι απλώς να υπάρχει χώρος για να εκφραστεί.
3. Μοιραστείτε και τις δικές σας σημερινές δυσκολίες
Πολλές φορές οι μεγάλοι μιλούν μόνο για ιστορίες από τα νιάτα τους. Όμως οι νέοι συνδέονται πιο εύκολα όταν βλέπουν ότι ακόμη και οι μεγαλύτεροι αντιμετωπίζουν προκλήσεις σήμερα. Μπορεί να είναι μια δυσκολία στη δουλειά ή ένα πρόβλημα στην καθημερινότητα. Όταν μοιραζόμαστε τέτοιες εμπειρίες, δείχνουμε ότι η ζωή είναι μια συνεχής διαδικασία μάθησης.
4. Θυμηθείτε το «μπερδεμένο ενδιάμεσο» της ιστορίας
Αν θέλετε να μιλήσετε για μια εμπειρία από το παρελθόν, μην περιγράφετε μόνο το τέλος της ιστορίας. Θυμηθείτε και το πώς νιώθατε όταν όλα ήταν αβέβαια. Μπορείτε φυσικά να πείτε ότι στο τέλος τα πράγματα βελτιώθηκαν, αλλά είναι σημαντικό να μην παρουσιάζεται η λύση σαν κάτι γρήγορο και εύκολο.
Όταν οι μεγαλύτεροι μοιράζονται πιο αυθεντικές ιστορίες, δημιουργούν πραγματική σύνδεση με τους νέους. Και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα που έχουν ανάγκη να ακούσουν: ότι οι δυσκολίες, οι αμφιβολίες και τα λάθη είναι φυσικό μέρος της πορείας της ζωής.
Η Αλέξις Ρέντινγκ είναι ψυχολόγος της ανάπτυξης και κορυφαία ειδική στον τομέα της πρώιμης ενηλικίωσης. Είναι μέλος του διδακτικού προσωπικού της Σχολής Μεταπτυχιακών Σπουδών στην Εκπαίδευση του Χάρβαρντ, όπου διευθύνει το Εργαστήριο «Μετάβαση στην Ενηλικίωση» και είναι διευθύντρια του προγράμματος «Ψυχική Υγεία στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση». Είναι συν-συγγραφέας του βιβλίου «The End of Adolescence» και επιμελήτρια του βιβλίου «Mental Health in College»
Πηγή: CNBC