Υπάρχει μια φάση στη γονεϊκότητα που η ανεξαρτησία του παιδιού μοιάζει με καθαρό κέρδος για όλους. Το μικρό παιδί δένει μόνο του τα κορδόνια του και νιώθεις πως άνοιξε μια μικρή χαραμάδα ελευθερίας. Λίγα χρόνια μετά, φτιάχνει μόνο του πρωινό ή πηγαίνει σχολείο με φίλους, και ξαφνικά η καθημερινότητα γίνεται λίγο πιο ελαφριά.
Όταν θέλουμε τα παιδιά να ανοίξουν τα φτερά τους, συχνά θέλουμε να ανοίξουμε λίγο και τα δικά μας. Θέλουμε λίγο χρόνο, λίγο χώρο, λίγη αίσθηση προσωπικής ζωής που δεν οργανώνεται αποκλειστικά γύρω από τις ανάγκες των άλλων. Αυτό δεν είναι απαραίτητα ντροπιαστικό, αλλά σπάνια λέγεται ανοιχτά.
Η σύγχρονη γονεϊκότητα έχει έντονο ηθικό φορτίο. Σχεδόν κάθε απόφαση πρέπει να παρουσιάζεται ως απολύτως προσανατολισμένη στην ασφάλεια και στο συμφέρον του παιδιού. Αν παραδεχτεί κανείς ότι μέσα στην εξίσωση υπάρχουν και δικές του ανάγκες, κινδυνεύει να θεωρηθεί εγωιστής ή ανεπαρκής. Έτσι, πολλοί γονείς καταλήγουν να ντύνουν τις επιλογές τους με πιο αποδεκτές εξηγήσεις.
Κι όμως, η αλήθεια είναι πιο σύνθετη. Υπάρχουν φορές που μια απόφαση εξυπηρετεί ταυτόχρονα το παιδί και τον γονιό. Υπάρχουν και άλλες που η σύγκρουση είναι καθαρή. Εκεί δεν βοηθούν ούτε τα ωραία συνθήματα ούτε οι γενικές αρχές. Βοηθά μόνο η ειλικρίνεια απέναντι στην πραγματική κατάσταση.
Η αναθεώρηση δεν είναι αποτυχία
Το ουσιαστικό μάθημα εδώ δεν είναι ότι οι έφηβοι δεν πρέπει να μένουν ποτέ μόνοι ή ότι κάθε δείγμα αυτονομίας κρύβει κίνδυνο. Είναι μάλλον πως η ανεξαρτησία δεν δίνεται μια για πάντα, ούτε με βάση την ηλικία μόνο. Χτίζεται, δοκιμάζεται και μερικές φορές αναβάλλεται.
Η αναθεώρηση μιας απόφασης δεν σημαίνει απαραίτητα υπερβολικό φόβο. Μπορεί να σημαίνει ότι ένας γονιός είδε κάτι πιο καθαρά και άλλαξε πορεία πριν κάνει λάθος. Και ναι, είναι απολύτως ανθρώπινο να θέλει κανείς λίγη δική του ελευθερία όσο μεγαλώνει έναν έφηβο. Το δύσκολο είναι να ξεχωρίσει πότε αυτή η επιθυμία συμβαδίζει με την ωριμότητα του παιδιού και πότε προηγείται από αυτήν.
Ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα πιο αληθινά χαρακτηριστικά της εφηβείας των παιδιών: ότι ωριμάζουν εκείνα, αλλά αναγκάζονται να ξαναωριμάσουν και οι γονείς, με λιγότερη βεβαιότητα και περισσότερες αμφιβολίες