Όταν ένα παιδί μιλάει με σκληρά λόγια για τον εαυτό του, οι γονείς συχνά νιώθουν σοκ, λύπη και αβεβαιότητα για το τι πρέπει να πουν. Εκφράσεις όπως «είμαι άσχημος/η» ή «είμαι χαζός/ή» δεν είναι απλώς γκρίνια της στιγμής. Τέτοιες φράσεις μπορεί να δείχνουν ότι το παιδί δυσκολεύεται να διαχειριστεί απογοητεύσεις, να αντέξει το λάθος ή να νιώσει ασφάλεια με αυτό που είναι. Και είναι απολύτως λογικό να ανησυχείτε για το αν αυτό θα επηρεάσει την αυτοεκτίμηση, τις σχέσεις του ή την απόδοσή του στο σχολείο.
Το παιδί μαθαίνει από το πώς αντιμετωπίζετε εσείς τις δικές σας ατέλειες, όχι μόνο από τις συμβουλές.
Αναπλαισίωση σκέψεων με ερωτήσεις. Όταν πει «είμαι χαζός/ή», μπορείτε να ρωτήσετε: «Αν το έλεγε αυτό ένας φίλος σου, τι θα του απαντούσες;». Η μετατόπιση σε «φωνή φίλου» συχνά μειώνει την αυστηρότητα.
Σύντομες θετικές φράσεις που είναι ρεαλιστικές. Αντί για υπερβολικές επιβεβαιώσεις, βοηθούν φράσεις που πατούν στην πραγματικότητα: «Μαθαίνω», «Κάνω πρόοδο», «Μπορώ να ζητήσω βοήθεια». Μπορείτε να τις λέτε μαζί πριν το σχολείο ή πριν τον ύπνο.
Επιβράβευση της προσπάθειας, όχι μόνο του αποτελέσματος. Αναγνωρίστε το διάβασμα, την επιμονή, τη συνέπεια. Έτσι, το παιδί μαθαίνει ότι η αξία του δεν μετριέται μόνο με βαθμούς ή επιδόσεις.
Κουλτούρα στο σπίτι που χωράει το λάθος. Η ανθεκτικότητα χτίζεται όταν το παιδί νιώθει ότι έχει δικαίωμα να προσπαθήσει, να μπερδευτεί και να ξαναδοκιμάσει. Μικρές φράσεις, όπως «ας το κάνουμε βήμα-βήμα», δημιουργούν ασφάλεια.
Πότε χρειάζεται επιπλέον βοήθεια από ειδικό
Οι γονείς μπορούν να κάνουν πολλά, αλλά δεν χρειάζεται να τα κάνουν μόνοι. Αν η αυτοκριτική είναι επίμονη, επηρεάζει την καθημερινότητα ή συνοδεύεται από έντονο άγχος, θλίψη ή απόσυρση, είναι σημαντικό να ζητήσετε υποστήριξη.
Ένας αδειοδοτημένος θεραπευτής ή ο/η σχολικός/ή κοινωνικός/ή λειτουργός μπορεί να βοηθήσει το παιδί να μάθει πρακτικές δεξιότητες διαχείρισης σκέψεων και συναισθημάτων και να διερευνηθούν πιθανοί παράγοντες που επιβαρύνουν την αυτοεικόνα του.
