Δημοσιεύθηκε στις | Τελευταία Ενημέρωση
Τρία χρόνια μετά από εκείνη τη νύχτα στα Τέμπη, τίποτα δεν είναι πραγματικά «μετά». Για κάποιους ανθρώπους, ο χρόνος σταμάτησε εκεί…
Από την Μαργαρίτα Αργυροπούλου
Ως μαμά, δεν μπορώ να διαβάζω ή να σκέφτομαι το σιδηροδρομικό δυστύχημα χωρίς να σφίγγεται το στομάχι μου. Δεν ήταν απλώς μια είδηση. Ήταν ο απόλυτος εφιάλτης κάθε γονιού. Μάνες και πατέρες που έχασαν τα παιδιά τους. Αδέλφια που δεν θα ξανακάνουν εκείνο το πείραγμα στο οικογενειακό τραπέζι. Σύζυγοι που έμειναν με ένα μισό σπίτι, μισή καρδιά. Γονείς που δεν θα αντικρίσουν ποτέ ξανά το παιδί τους, δεν θα το αγκαλιάσουν, δεν θα ακούσουν τη φωνή του να λέει «μαμά» ή «μπαμπά».
Κι όσο η ζωή συνεχίζεται για όλους εμάς, σχολεία, δουλειές, γενέθλια, γιορτές, υπάρχουν άνθρωποι που έμειναν για πάντα παγωμένοι σε εκείνη τη στιγμή. Πάρε με όταν φτάσεις…. Σε ένα τηλεφώνημα που δεν έπρεπε να γίνει ποτέ. Σε μια αναμονή που δεν τελείωσε ποτέ…
Τρία χρόνια μετά, ο πόνος δεν «ξεθωριάζει». Απλώς αλλάζει μορφή. Μαθαίνεις να ζεις με την απουσία, αλλά δεν τη συνηθίζεις ποτέ. Και ίσως το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε εμείς, οι υπόλοιποι γονείς, είναι να μην ξεχνάμε. Να μη συνηθίσουμε την ιδέα. Να μη γίνει «άλλη μία τραγωδία».
Γιατί πίσω από τους αριθμούς υπήρχαν παιδιά. Όνειρα. Σχέδια. Γέλια. Ολόκληρες ζωές.
Και πίσω από κάθε όνομα, μια μάνα, ένας πατέρας, μια αδερφή, ένας αδερφός, ένας, μία σύζυγος, ένας γιος, μια κόρη, που ακόμη δεν μπορεί να μπεί στο δωμάτιο του ανθρώπου που έχασε… Ένας πατέρας, μια μάνα, ένας συγγενής που ακόμη περιμένει να γυρίσει το κλειδί στην πόρτα…
Η μνήμη δεν είναι μόνο τιμή. Είναι ευθύνη. Να θυμόμαστε. Να στεκόμαστε με σεβασμό. Και να μην επιτρέψουμε ποτέ ξανά ο πόνος να γίνει απλώς μια επέτειος.