Πολλοί γονείς έχουν την αίσθηση ότι το παιδί τους δεν ακούει ή ότι προσέχει μόνο τα μισά από όσα λέγονται. Σύμφωνα με τη σύμβουλο επικοινωνίας Penny Newton-Hurley, αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αδιαφορία ή άρνηση. Συχνά, πίσω από αυτή τη συμπεριφορά υπάρχουν λόγοι που σχετίζονται με την προσοχή, την ανάγκη για αυτονομία και τη συναισθηματική φόρτιση της στιγμής.
Μια πιο αποτελεσματική προσέγγιση είναι να πείτε: «Καταλαβαίνω ότι θέλεις να το ολοκληρώσεις. Το φαγητό είναι έτοιμο, οπότε τι χρειάζεσαι για να σταματήσεις σε ένα καλό σημείο;». Η απογοήτευση ίσως παραμείνει, αλλά συνήθως μειώνεται η ένταση.
Όταν η συζήτηση έχει ήδη φορτιστεί συναισθηματικά
Υπάρχουν φορές που το βασικό πρόβλημα δεν είναι πια το αρχικό αίτημα, αλλά ο τόνος της συζήτησης. Η κούραση, το άγχος ή η αίσθηση ότι άλλοι παρακολουθούν μπορεί να κάνουν τη φωνή του γονιού πιο κοφτή και πιο έντονη.
Το παιδί αντιλαμβάνεται αυτή τη μεταβολή και συχνά αντιδρά αμυντικά. Τότε δημιουργείται ένας κύκλος έντασης: ο γονιός ενοχλείται περισσότερο, το παιδί κλείνεται ή αντιδρά εντονότερα και η αρχική οδηγία χάνει το νόημά της.
Όταν και οι δύο πλευρές είναι συναισθηματικά ενεργοποιημένες, η ακρόαση γίνεται πιο δύσκολη. Η προσοχή μετακινείται από αυτό που πρέπει να γίνει στη σύγκρουση την ίδια.
- Παρατηρήστε πότε η ένταση αρχίζει να ανεβαίνει.
- Χαμηλώστε συνειδητά τον τόνο της φωνής.
- Κάντε μια μικρή παύση πριν επαναλάβετε το ζητούμενο.
Σε τέτοιες στιγμές, η ήρεμη επαναφορά στο θέμα είναι συχνά πιο αποτελεσματική από την πίεση, τις απειλές ή τις φωνές. Ο στόχος δεν είναι να «κερδίσει» ο γονιός τη σύγκρουση, αλλά να μεταδώσει καθαρά το μήνυμα ώστε το παιδί να μπορέσει να προχωρήσει.
Καθημερινή επικοινωνία
Η καλύτερη ανταπόκριση δεν έρχεται πάντα από πιο δυνατές εντολές. Συνήθως προκύπτει όταν το παιδί νιώθει ότι το βλέπουν, το καταλαβαίνουν και του μιλούν με σαφήνεια.
Η σύνδεση πριν από την οδηγία, η σύντομη εξήγηση, η παροχή μικρών επιλογών και η αναγνώριση των αναγκών του παιδιού μπορούν να αλλάξουν αισθητά το κλίμα στο σπίτι. Παράλληλα, η ψύχραιμη στάση του γονιού μειώνει την πιθανότητα κλιμάκωσης.
Αν ένα παιδί δεν ανταποκρίνεται αμέσως δεν σημαίνει υποχρεωτικά ότι αγνοεί σκόπιμα τον γονιό του. Πολύ συχνά χρειάζεται έναν διαφορετικό τρόπο προσέγγισης, πιο ξεκάθαρο, πιο ήρεμο και πιο κοντά στον τρόπο με τον οποίο βιώνει τη στιγμή.