Ήταν μία επαναστάτρια της εποχής της που δεν δίστασε να τα βάλει με τα πρωτόκολλα της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.Η γέννηση του πρίγκιπα Ουίλιαμ σηματοδότησε μια αλλαγή σε σχέση με παλαιότερες βασιλικές συνήθειες. Η Νταϊάνα γέννησε τον πρωτότοκο γιο της στο St Mary’s Hospital του Λονδίνου και όχι σε κάποιο από τα βασιλικά ανάκτορα. Στο ίδιο νοσοκομείο ήρθε στον κόσμο δύο χρόνια αργότερα και ο πρίγκιπας Χάρι.Μία από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες της Νταϊάνα είναι εκείνη στην οποία σκύβει ή γονατίζει για να μιλήσει σε ένα παιδί κοιτώντας το στα μάτια.
Το έκανε τόσο με τους δικούς της γιους όσο και με παιδιά που συναντούσε στις δημόσιες εμφανίσεις της.
Η συγκεκριμένη κίνηση έστελνε ένα απλό αλλά δυνατό μήνυμα: όταν μιλάς σε ένα παιδί, αξίζει να του δίνεις πραγματικά την προσοχή σου.
Δεν του μιλάς «από ψηλά», αλλά προσπαθείς να μπεις για λίγο στον δικό του κόσμο. Το ίδιο πράττει πλέον και η διάδοχός της, πριγκίπισσα της Ουαλίας, Κέιτ.
Τους έδειχνε τη ζωή έξω από το παλάτι
Η Νταϊάνα γνώριζε ότι οι γιοι της μεγάλωναν σε ένα περιβάλλον εντελώς διαφορετικό από εκείνο των περισσότερων παιδιών. Γι’ αυτό προσπάθησε να τους χαρίσει όσο περισσότερες συνηθισμένες παιδικές εμπειρίες μπορούσε.
Τους πήγαινε σε λούνα παρκ, σε κινηματογράφους και σε εξόδους που δεν θύμιζαν σε τίποτα επίσημη βασιλική εμφάνιση. Ήθελε να γνωρίσουν την καθημερινότητα έξω από τις πύλες του παλατιού και να έχουν αναμνήσεις που δεν περιλάμβαναν πάντοτε πρωτόκολλα και επίσημες υποχρεώσεις.
Για μια μητέρα που γνώριζε ότι τα παιδιά της δεν θα μπορούσαν ποτέ να έχουν μια εντελώς «κανονική» ζωή, αυτές οι μικρές στιγμές είχαν ιδιαίτερη αξία.
Δεν άφησε ποτέ τον τίτλο να επισκιάσει τον ρόλο της ως μητέρα
Πάνω απ’ όλα, αυτό που χαρακτήριζε τη σχέση της Νταϊάνα με τον Ουίλιαμ και τον Χάρι ήταν η προσπάθειά της να είναι παρούσα.
Μπορεί να ήταν μία από τις πιο αναγνωρίσιμες γυναίκες στον κόσμο και οι υποχρεώσεις της να ήταν αμέτρητες, όμως η ίδια επέμενε να δημιουργεί χρόνο και χώρο για τους γιους της.
Δεν ήταν μια τέλεια μητέρα και ούτε χρειάζεται να παρουσιάζεται ως τέτοια. Εκείνο που έκανε τη στάση της να ξεχωρίζει ήταν ότι, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου η παράδοση είχε τεράστια βαρύτητα, τόλμησε πολλές φορές να ακούσει περισσότερο το μητρικό της ένστικτο.
Και ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη γονεϊκή παρακαταθήκη που άφησε πίσω της: ότι τα παιδιά δεν θυμούνται τους τίτλους, τις υποχρεώσεις ή τα πρωτόκολλα. Θυμούνται ποιος έσκυψε στο ύψος τους, ποιος τα αγκάλιασε και ποιος ήταν πραγματικά εκεί.
Κεντρική φωτογραφία: Associated Press