Έχεις βρεθεί ποτέ σε εστιατόριο ή σε κάποιον δημόσιο χώρο και να δεις ένα παιδί να προσπαθεί να κερδίσει την προσοχή του γονιού του, ενώ εκείνος κοιτάζει επίμονα την οθόνη του; Είναι μια εικόνα που επαναλαμβάνεται συχνά στην καθημερινότητα. Με αφορμή ακριβώς αυτές τις στιγμές, μια πρόσφατη ερευνητική δουλειά που δημοσιεύτηκε στο Frontiers in Psychology Η πρακτική απάντηση δεν είναι να εξαφανιστεί το κινητό, ούτε να θεωρείται λάθος κάθε έλεγχος ενημέρωσης ή λίγη χαλάρωση με ένα παιχνίδι. Το κλειδί είναι το mindfulness στη διαθεσιμότητα: να υπάρχει σταθερά ο χώρος όπου το παιδί ξέρει ότι θα βρει τον γονιό παρόντα. Ένα πρώτο βήμα είναι να οριστούν συγκεκριμένες στιγμές «χωρίς οθόνες». Συχνά προτείνονται τα γεύματα ως μια απλή, επαναλαμβανόμενη ευκαιρία για παρουσία και κουβέντα. Εξίσου σημαντικό είναι να σκεφτεί ο γονιός πώς μοιάζει, στην πράξη, η ποιοτική προσοχή προς το παιδί. Πότε καταλαβαίνετε ότι κάτι είναι πραγματικά σημαντικό για εκείνο, ακόμη κι αν ακούγεται «μικρό» σε εσάς; Ένα σημείο που αναδεικνύει αυτή η έρευνα είναι η ανάγκη να ακουστεί περισσότερο η εμπειρία των εφήβων. Πολλές μελέτες έχουν εστιάσει κυρίως στις δυσκολίες που μπορεί να δημιουργεί η τεχνολογία για τα παιδιά. Αντίθετα, λιγότερη προσοχή έχει δοθεί στο οικογενειακό σύστημα συνολικά και ειδικά στους γονείς. Όταν οι έφηβοι λένε ότι «δεν μπορούν να πιάσουν» τον γονιό τους για μια κουβέντα, περιγράφουν κάτι που αγγίζει την αίσθηση σύνδεσης και ασφάλειας μέσα στο σπίτι. Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι ένας γονιός οφείλει να σταματά ό,τι κάνει κάθε φορά που το παιδί ζητά προσοχή. Σημαίνει, όμως, ότι βοηθά να δείχνει πως κατάλαβε το αίτημα και ότι θα υπάρξει χρόνος για ουσιαστική ανταπόκριση. Στο τέλος, οι περισσότεροι γονείς θέλουν να περνά στο παιδί ένα σταθερό μήνυμα: μπορεί να μοιραζόμαστε την προσοχή μας με πολλά πράγματα, αλλά η σχέση μας μαζί σου παραμένει προτεραιότητα.
Μικρές, ρεαλιστικές κινήσεις που μπορούν να βοηθήσουν
Γιατί έχει σημασία η οπτική των εφήβων
