Κάθε φορά που βλέπω τίτλους ή memes που μας λένε να σταματήσουμε να φωνάζουμε στα παιδιά μας, μια πλευρά μου θέλει να φωνάξει πίσω. Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα κείμενο στην Washington Post
Ο ρόλος της προσωπικής ιστορίας του γονιού
Αν ένας γονιός μεγάλωσε σε περιβάλλον με τοξικές φωνές, τότε ακόμη και μια ήπια ένταση μπορεί να βιώνεται σαν κίνδυνος. Μπορεί να ενεργοποιεί αναμνήσεις και σωματική αντίδραση φόβου. Για αυτούς τους ανθρώπους, η επιδίωξη ενός σπιτιού με μηδενικές φωνές μπορεί να είναι αναγκαία για την ψυχική τους υγεία και την αίσθηση ασφάλειας στην οικογένεια. Αυτό που χρειάζεται προσοχή είναι η γενίκευση ότι κάθε γονιός που υψώνει τη φωνή του βλάπτει αυτόματα το παιδί και «πρέπει» να μην ξανασυμβεί ποτέ. Αυτή η απόλυτη οδηγία μπορεί να έχει και ανεπιθύμητες συνέπειες.
Αξίζει να σκεφτούμε τι μπορεί να πάει στραβά όταν ο στόχος γίνεται ένα άκαμπτο «ποτέ ξανά». Μερικές φορές, η φωνή είναι μια αυθεντική εκφόρτιση συναισθήματος, συνήθως απογοήτευσης, που –αν δεν ξεπερνά τα όρια– μπορεί να επιτρέψει να προχωρήσει η κατάσταση. Η έκφραση, αντί της καταπίεσης, είναι κομμάτι της ψυχικής υγείας. Η ντροπή συχνά οδηγεί σε μεγαλύτερη καταστολή, και αυτό μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα μιας πιο ανεξέλεγκτης έκρηξης αργότερα. Η σύγκρουση, ακόμη κι όταν ανεβαίνουν οι τόνοι, μπορεί να γίνει ευκαιρία διδασκαλίας: να αναλάβουμε ευθύνη, να συνδέσουμε τη συμπεριφορά με το συναίσθημα, και να επιστρέψουμε στη σχέση με ζεστασιά. Έτσι, το παιδί μαθαίνει ότι οι διαφωνίες σε μια στενή, αγαπητική σχέση δεν σημαίνουν καταστροφή. Μαθαίνει ότι η αποκατάσταση είναι εφικτή και ότι η οικειότητα μπορεί να αντέξει τις δύσκολες στιγμές.
Λίγες ώρες μετά τον δικό μας καβγά, μίλησα με τον γιο μου. Την ώρα που τον έβαζα για ύπνο, πήρα την ευθύνη και ζήτησα συγγνώμη. Του είπα ότι λυπάμαι για την ένταση και ότι ένιωθα… και πριν τελειώσω, συμπλήρωσε: «κουρασμένη!». Είχε δίκιο. Του εξήγησα ότι ήμουν και απογοητευμένη, επειδή ανησυχούσα πως αν αλλάζαμε τη ρουτίνα ύπνου δεν θα λειτουργούσε. Του είπα επίσης ότι τελικά τα κατάφερε και ότι το εκτίμησα. Ένευσε ότι κατάλαβε. Δεν υπήρξαν «βαριά» συναισθήματα που να έμειναν. Σε ένα σπίτι όπου κυριαρχούν η αγάπη, η ασφάλεια και η σύνδεση, αυτό το πλαίσιο είναι που δίνει το πραγματικό νόημα σε ένα μεμονωμένο επεισόδιο.